Een nieuwe toekomst voor onze Afrikaanse olifant Na 13 jaar neemt Pakawi Park afscheid van Kariba. Omdat olifanten sociale dieren zijn en Kariba sinds het verlies van haar maatje alleen staat, verhuist ze in het voorjaar van 2026 naar een uniek natuurreservaat van 400 hectare in Portugal. Lees hier alles over dit bijzondere project, de internationale samenwerking met GAIA en Pangea Park, en hoe jij kunt helpen om deze verhuizing mogelijk te maken.
Lees meerMet droefheid melden we het overlijden van Arnold, één van onze bruine beren. Hij leefde sinds 1999 in Pakawi Park en bereikte een mooie leeftijd van bijna 27 jaar. Arnold was jarenlang een vertrouwd gezicht in het Berenbos, eerst samen met zijn broer Alex, later als rustige, waardige oude heer. Hij laat een blijvende indruk achter bij iedereen die hem kende.
Lees meerEind juni mochten we in Pakawi Park twee bijzondere nieuwe bewoners verwelkomen: pasgeboren beermarters! Een geboorte die niet vaak voorkomt en waarbij het altijd spannend is wanneer het zover is.
Wat deze dieren zo uniek maakt, hoe het met de kleintjes gaat en waarom deze geboorte zo belangrijk is voor het Europese kweekprogramma… dat lees je in ons nieuwste artikel.
Lees meerBij Pakawi Park zetten we ons al jaren in voor het behoud van bedreigde diersoorten, waaronder de fossa (Cryptoprocta ferox). Als eerste Belgische dierentuin die deze bijzondere roofdieren huisvestte, behaalden we in 2020 een belangrijke mijlpaal: de geboorte van onze eerste fossajongen!
Lees meerOp 11 januari vierden we fantastisch nieuws in Pakawi Park: onze withandgibbon Daphne is bevallen van een prachtig jong! Zowel moeder als baby maken het goed, al blijven de eerste weken altijd extra spannend.
Lees meerOok dit jaar hebben we het genoegen om samen te werken met de leerlingen van het Sint-Jozef Geel (KOGEKA). Deze gemotiveerde laatstejaarsstudenten verdiepen zich in het concept van verrijking voor onze dieren in Pakawi Park, wat van cruciaal belang is voor hun welzijn.
Lees meerOllie, de geliefde woestijnlynx die sinds 2013 in onze dierentuin woonde, werd in oktober gediagnosticeerd met diabetes en later pancreatitis. Ondanks intensieve zorg en nieuwe behandelingen verslechterde zijn toestand, wat leidde tot de moeilijke beslissing om hem te laten inslapen. Zijn verhaal herinnert ons eraan dat het verzorgen van dieren niet altijd even leuke momenten kent, maar dat hun welzijn altijd voorop staat.
Lees meerOntmoet Yasha en Lyov, twee bijzondere sneeuwuilen die sinds begin mei hun intrek hebben genomen in Pakawi Park. Ondanks Yasha’s verloren vliegvermogen, bieden we haar een liefdevol thuis waar ze kan gedijen.
Lees meerVoor veel bezoekers zal het niet opvallen; we hadden twee gestreepte hyena’s, en we hebben nu nog steeds twee gestreepte hyena’s. Toch is er een wissel gebeurd op 5 oktober. Ontdek hier het hoe en waarom.
Gestreepte hyena’s zijn veel minder bekend dan de bekende gevlekte hyena’s. Reden te meer voor Pakawi Park om de gestreepte variant in de kijker te zetten. Er is echter één klein probleempje, en dat is het feit dat deze hyena geen groepsdier is, zoals zijn gevlekte neefje. Mensen denken vaak dat hyena’s groepsdieren zijn omdat de gevlekte hyena in groepen leeft. Maar net als bij andere katachtige roofdieren is dat de uitzondering op de regel, net als bij leeuwen, bijvoorbeeld. Helemaal solitair zijn ze dan ook weer niet; ze hebben een complexe sociale structuur waarbij ieder dier zijn ‘personal space’ soms nodig heeft. Ze zijn daarom erg moeilijk te managen in kweekprogramma’s.
Ja, je leest het goed. Hyena’s zijn ‘katachtige roofdieren’ (Feliformia), ook al behoren ze niet tot de familie van de echte katachtigen (Felidae). Dit helpt ook om hun asociale kantje beter te begrijpen.
Tinka (het vrouwtje) en Ed (het mannetje) konden het helaas helemaal niet goed vinden met elkaar. Nu hebben wij wel een duo-verblijf, waar de dieren elk hun eigen buiten- en binnenverblijf hebben. Maar het doel is toch om een compatibel paartje te hebben die samen het hele terrein kunnen gebruiken. En het kweekprogramma helpt ons hierbij. In Frankrijk (Obterre) waren jonge hyena’s die bij de moeder weg moesten, en in Bouillon (België) zat een mannetje alleen. Dus wij vangen het jonge mannetje op, en in Bouillon gaan ze ons mannetje van 12 jaar oud samen proberen te zetten met een ander oud mannetje, in de hoop dat ze toch nog wat sociale interactie hebben op hun oude dag.
Het nieuwe mannetje (Capé) is nog maar anderhalf jaar oud. Als hij goed met Tinka (13j) overweg kan, mag hij er misschien wel bij, maar de bedoeling van het kweekprogramma zal vooral zijn om hem een genetisch geschikt vrouwtje te geven als Tinka er niet meer is. Ze zullen ook sociale interacties kunnen vertonen doorheen de afscheiding van hun verblijf. Als ze tekenen vertonen om bij elkaar te willen zijn, dan is dat dus mogelijk. We zijn benieuwd.
Wie goed kijkt, ziet een kleine ET die zich vastklampt aan de moeder. Baby witwanggibbons lijken iets weg te hebben van buitenaardse wezentjes, met hun grote kop en slanke ledematen. Ze hebben ook erg weinig vacht bij de geboorte. Toch is het een volkomen normale babygibbon die op 8 oktober het levenslicht zag in onze groep.
Witwanggibbons leven in familiegroepen waar oudere broers en zussen vaak lang in de groep blijven. Grote zussen Ratana (2016) en Vanida (2020) leren op deze manier van de ouders hoe ze later voor een kleintje moeten zorgen. Apen zijn, net als mensen, intelligente dieren, maar dat betekent ook dat ze nog veel moeten leren in het leven. Hoe slimmer je bent, des te meer je moet leren, zo blijkt. Primaten leren ook vaak van elkaar wat eetbaar is en wat niet. Zelfs kennis van medicinale kruiden kan van generatie op generatie worden doorgegeven in een primitieve vorm van cultuur binnen bepaalde familiegroepen. Dit laat zien dat het niet zo eenvoudig is om dieren die niet in het wild zijn geboren (ex-situ) weer in het wild te introduceren. Daarom zouden herintroducties altijd een aanvulling moeten vormen op lokale bescherming. Op die manier kan de kennis bij het vormen van nieuwe paren toch nog worden doorgegeven vanuit de ‘wilde’ populatie.
Voor grote zus Ratana zal de tijd wel komen dat ze haar eigen familie wil stichten, maar zolang het goed gaat, blijft ze bij de moeder om zo veel mogelijk te leren over de opvoeding. Ook al hoeven ze in de dierentuin niet echt selectief te zijn in wat ze eten, omdat alles wat ze hier van de verzorgers krijgen ongevaarlijk is.
Helaas kan niet hetzelfde gezegd worden over wat ze van de bezoekers krijgen. Dus hierbij nogmaals de vriendelijke oproep om onze dieren niet te voeren. Onze apen volgen specifieke diëten waar weinig tot geen fruit in zit, dus zelfs het bijvoederen van ‘ongevaarlijk’ fruit kan nadelige gevolgen hebben voor hun gezondheid.